ﺁﺗﺶ ﺩﺭ ﻣﺰﺩﯾﺴﻨﺎ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﯼ ﺍﻫﻮﺭﺍﻣﺰﺩﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﯿﺎﻧﺠﯽ ﻣﯿﺎﻥ ﺧﺎﻟﻖ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽﺷﻮﺩ . ﻧﯿﺎﯾﺶﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﮔﺎﻫﯽ ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺁﺗﺶ ﺑﻪ ﺑﺎﺭﮔﺎﻩ ﺍﻫﻮﺭﺍﻣﺰﺩﺍ ﻣﯽﺭﺳﺪ . ( ﯾﺴﻨﺎ ۳۶ . ﻓﻘﺮﻩ۱، ﻓﺮﻭﺭﺩﯾﻦ ﯾﺸﺖ۸۸ ) ﺩﺭ ﯾﺴﻨﺎ ﺁﺗﺶ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﻤﺜﺎﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﺍﻫﻮﺭﺍﻣﺰﺩﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ . ﺩﯾﻦ ﺯﺭﺗﺸﺖ ﻗﻮﺍﻧﯿﻨﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺗﺶ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ . ﺩﻣﯿﺪﻥ ﺑﺮ ﺁﺗﺶ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺁﻥ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺁﺫﺭﺑﺎﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﺗﺶ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﻘﺎﺏ ﻣﺨﺼﻮﺻﯽ ﺑﺮ ﺟﻠﻮﯼ ﺩﻫﺎﻥ ﻭ ﺑﯿﻨﯽ ﺧﻮﺩ ﻣﯽﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﭘﺪﺍﻡ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ . ﺩﺭ ﺍﻭﺳﺘﺎ ﺑﺨﺶ ﺯﺍﻣﯿﺎﺩﯾﺸﺖ ﻧﯿﺰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩٔ ﺁﺗﺶ ﻭ ﺍﯾﺰﺩﯼ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺩ ﻣﯿﻨﻮﯼ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﺳﺨﻦ ﺑﻤﯿﺎﻥ ﺭﻓﺘﻪﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﯼ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺯﺭﺗﺸﺘﯿﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﺎﻫﯽ ﺁﺗﺶ ﭘﺮﺳﺖ ﻧﯿﺰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ . ﺍﺳﺘﺮﺍﺑﻮﻥ ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺟﻐﺮﺍﻓﯿﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ : « ﻣﻐﺎﻥ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭ ﺁﺗﺸﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﺗﺶ ﻧﯿﺎﯾﺶ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ .
